Twee twintigers snijden groente aan de bar en bespreken hun dag met elkaar, terwijl op de achtergrond het geluid van een computerspelletje klinkt en een kletsende zeven-jarige rondjes rent om de tafeltennistafel. Het is een vrolijke chaos op dinsdagavond bij The Mall, het jongerencentrum van Youth for Christ in Delft.
Samen eten en het leven delen bij The Mall
The Mall in Delft bestaat twintig jaar. Twintig jaar waarin bij honderden jongeren een mooi en persoonlijk verhaal is ontstaan. Ze deden ervaringen op die hun leven positief beïnvloedden en kregen aandacht die voor hen het lichtpuntje van de dag werd.
Jongerenwerker Anke wijst op de fotowand in het kantoor, waar bij elk jaartal foto’s hangen van lachende tieners en jongerenwerkers. “Kijk”, zegt ze, “zie je dat jongetje daar?” Ze wijst op een foto uit 2009. “Dat is die man die nu bij ons op de bank zit. Hij komt hier bijna elke dag om even een praatje te maken.”
AANDACHT EN STURING
Terwijl de mannen en jongens langzaam aan de deur uit worden ‘gewerkt’, blijven de meiden over. Ilijana (26) en Lely (26) met haar dochter Leyanna (7) komen elke dinsdag bij The Mall om samen te koken en te eten. Er komen nog meer meiden binnen, de een nog druk met werk, de ander met een paar kleintjes onder haar hoede, weer een ander vol emotie vanwege een vervelende ervaring in persoonlijke sfeer.
Het groepje is ontstaan toen de meiden de leeftijd van 18 jaar bereikten en er voor hen geen programma meer in The Mall was. “Ik kon hen niet laten gaan”, vertelt Anke. “Er gebeurde zoveel in hun leven, ze hadden echt nog aandacht en sturing nodig. Ik was toen zelf nog erg jong, maar ik zag hoe belangrijk The Mall voor hen was en wilde dat hen blijven bieden.”
"Ik kon hen niet laten gaan. Er gebeurde zoveel in hun leven, ze hadden echt nog aandacht en sturing nodig" - Anke
FAMILIE
“De skills die je nodig hebt om zelfstandig je leven te leiden, ontbraken nog bij hen”, gaat Anke verder. “Dat kan heel praktisch zijn: een huishouden runnen, nadenken over gezonde voeding, boodschappen doen zonder alleen maar A-merken te kopen, eten koken, al dat soort dingen. Zeker in een wijk waar veel armoede is, is het heel belangrijk om te leren hoe je goedkoop gezond kunt eten.”
Maar het gaat veel dieper dan dat. Anke is voor deze meiden een soort grote zus, en voor de kinderen die ze hebben gekregen een soort tante. Ze is aanwezig bij bevallingen, past op de kleintjes en helpt met allerlei regelzaken. “Ik houd van alle jongeren, maar deze meiden zijn extra bijzonder. Ze zijn mijn familie geworden. En dat voelen zij ook zo. De dinsdagavond is heilig, ze laten er al hun andere verplichtingen voor schieten.”
CORVEE
Ilijana heeft vandaag de boodschappen gedaan voor het eten. “Toen ik een jaar of tien was, kwam ik hier voor het eerst”, vertelt ze tijdens het snijden van de groente. “We knutselden bij de meideninloop, er waren computers met spelletjes, wat toen nog heel bijzonder was, en we hadden ook weleens bardienst en corvee. Dat was altijd ontzettend gezellig. Er was vooral veel één-op-één aandacht, en dat was precies wat ik nodig had. The Mall werd een veilige plek voor mij, ik kreeg hier veel warmte en werd begrepen. Dit meidengroepje op dinsdagavond is een heel belangrijk onderdeel van mijn leven geworden. Op dinsdagavond kan ik even wegvluchten van verdriet, stress, drukte en alles wat er speelt in mijn leven.”
foto: Ilijana
SAMEN OP KAMP
Ook Lely komt al bij The Mall sinds de basisschool. De dinsdagavond is haar ‘rustmomentje’. “The Mall voelt als mijn tweede thuis. Ik kan hier mezelf zijn en heb me altijd enorm gesteund gevoeld. Zeven jaar geleden werd ik zwanger en werd Leyanna geboren. De meiden hebben dat hele proces meegemaakt en doordat we zo naar elkaar toe zijn gegroeid, zijn ze heel vertrouwd geworden met Leyanna. Maar ook als jong meisje maakte ik al zoveel mee met deze meiden. We hebben samen de musical van groep 8 geoefend, zijn met elkaar op kamp geweest, hebben gepicknickt op het strand en zijn naar de bruiloft van een van de jongerenwerkers geweest. Deze groep betekent zoveel voor me! Hier zijn, en elke dinsdagavond samen eten, is gewoon heel fijn.”
foto: Lely met dochter Leyanna
BIDDEN VOOR DE BARBIES
Ondertussen zet Anke een dampende pan pasta met spinazie-roomsaus op tafel. “Eten!” roept ze. De kinderen zoeken een plekje, de telefoons gaan na wat gemopper aan de kant. “Kan ik nog ergens speciaal voor bidden?” vraagt Anke. Ze doet een rondje. Een van de meiden zegt: “Voor het leven, graag. Ik vind het best pittig.” Leyanna wil voor haar kleine broertje bidden. En een ander meisje vraagt of we voor haar barbies mogen bidden. “Alles kan hier”, zegt Anke. “En alles is bespreekbaar. Van relaties en geloof, tot welke series leuk zijn om te kijken. Vaak moeten we enorm lachen, alles komt op tafel en iedereen kan volledig zichzelf zijn.”
“Hier kan ik even wegvluchten van verdriet, stress, drukte en alles wat er speelt in mijn leven” – Ilijana
‘LIKE HOME’
De pasta is op, de kleintjes rennen alweer rond. Aan tafel gaat het gesprek nog even verder. Hoe ziet de toekomst eruit? Komt er een dag dat het eetgroepje ophoudt te bestaan? “Daar wil ik nog even niet aan denken hoor!” lacht Ilijana geschrokken. De vraag confronteert haar. “The Mall is like home, ik hoop dat deze plek altijd blijft bestaan.” Ook Anke weet niet wat ze zonder het eetgroepje zou moeten. “Deze meiden, dat is groter dan werk. Mijn werk is onderdeel van mijn leven en dat zijn zij ook geworden. Dat zullen ze altijd blijven.”
