BLOG: Wouters geloof zou zomaar waar kunnen zijn

Geplaatst op 13/09/2017 11:05

 

Het is 2004, ik werk als vrijwilliger mee aan een interkerkelijke tentweek. Ik doe o.a. jeugdwerk. Vanavond sta ik in de tent. Om me heen praten mensen over Marokkaanse jongeren die een telefoon gestolen zouden hebben. Ik weet dan nog niet hoe hoog het al is opgelopen. Het enige wat ik denk is: “Ga bij die groep jongeren staan!” Ik sta er een tijdje als één van de jongeren besluit om naar huis gaan. Hij geeft iedereen een hand. Mij ook. Meteen vraagt één van de anderen: “Waarom geef je hem een hand?”, waarop de jongen antwoordt: “Hij staat hier toch ook?” Daar zijn de jongens even stil van. Vervolgens geven ook zij mij een hand.

 

Ik kijk om. Pas dan zie ik de bier drinkende tentgasten. Ze staan klaar om de groep aan te pakken, mocht dat in hun ogen nodig zijn. Een Marokkaanse jongen die mij ziet kijken, zegt: “Ik heb mijn mes bij me, dus ik steek ze zo neer.” Ik kijk hem aan en zeg: ”Dat is helemaal niet nodig joh.” Hij lacht en stopt zijn mes weg. Een andere jongen vraagt waarom we deze tentweek houden. Ze stellen vragen over mijn geloof en vertellen over zichzelf. Ik kijk weer om me heen. Het is donker geworden. De andere groep is nergens meer te bekennen. Ik begrijp dat God deze situatie ten goede keert voor deze jongeren. En ik geloof dat ik weet wat ik de komende jaren wil doen.

 

Inmiddels werk ik acht jaar voor Youth for Christ. Overbodig om te zeggen dat God lang niet altijd zo duidelijk zichtbaar is. En toch, ik denk aan Floris die zegt: “Ik kan niet geloven zoals Wouter, want ik ben er niet mee opgegroeid.” Patrick: “Ik praat niet te lang met Wouter, want zijn geloof zou zomaar waar kunnen zijn.” Alan: “Weet je nog, dat we kwamen eten tijdens de brunch & viering die jullie altijd hielden?” Ik denk aan Dylano die na een moeilijk jaar zegt: ”Ik bid nog steeds.” Ik denk aan Jezus die op een dag zegt: “Ken je ze nog…? Hier zijn ze.”

 

KIJK HIER VOOR MEER BLOGS