BLOG: Arjo laat het niet zitten!

Geplaatst op 06/09/2017 11:20

 

Heel de middag was het al raak. Over en weer werden er beledigingen afgevuurd en werd er gepareerd met andere vervelende uitspraken. Bij een goal werden er middenvingers opgestoken naar de tegenpartij en gelachen als iemand iets onhandigs deed. Natuurlijk hadden wij er al een aantal keer wat van gezegd, een ‘gele kaart’ uitgedeeld en één keer de ruziënde partijen uit elkaar gehaald, maar het hielp allemaal niet zoveel.

 

Dit was niet de eerste week dat het gebeurde. Sinds begin januari waren de drie broers al onrustig. Ze leken boos en gefrustreerd. Ze uitten het in de afgelopen maanden al tegen heel wat verschillende jongens en ook tegen ons. Het was ook wel te begrijpen: begin december was er iets heel heftigs gebeurd bij hen thuis. Ze hadden samen met hun moeder een maand lang in het buitenland bij familie gezeten, uit angst voor wat er nog meer zou kunnen gebeuren. De kinderen in de wijk spraken over een aanslag of boze buurvrouw, de drie broers zwegen erover.

 

Op een gegeven moment waren de broers het zat. Gefrustreerd liepen ze naar huis. Wat bleek? Eén van onze collega’s was gaan bidden voor rust op het plein. Blijkbaar had het effect. Ik was zo teleurgesteld in de jongens en boos over hun gedrag dat ik met ze meeliep naar huis om hun moeder te spreken. De jongens lieten het toe, omdat ze wel voelden dat hun gedrag niet kon.

 

Bij hun moeder aangekomen, werd het duidelijk. De broer die het stoutste was geweest, kreeg op zijn kop. Hij moest zijn excuses aan mij aanbieden. De jongste huilde nog na over het onrecht wat hem zelf tijdens de middag was aangedaan. Ik raakte in gesprek met de moeder. Ik vertelde dat ik haar zoons enorm waardeer en dat ik het leuk vind dat ze komen, maar ook dat ik me zorgen maakte over hun gedrag. Ik vertelde dat ik de geruchten had gehoord over de aanslag. Toen begon moeder te vertellen. Over de afgelopen maanden, maar ook over de jaren daarvoor. Over een uithuwelijking, opgesloten zitten in Amsterdam, een blijf-van-mijn-lijf-huis en uiteindelijk een nieuwe start samen met haar zoons in de Boerhaavewijk.

 

Wat een verdriet en angst hebben die jongens meegemaakt. Ik kon me zo goed voorstellen dat ze niet wisten wat ze met hun emoties aan moesten. In het gesprek met moeder vertelde ik dat ik christen ben en dat ik geloof dat God voor ons zorgt. Toen ik vroeg of ik mocht bidden, mocht dat. Dus bad ik daar voor haar en voor haar zoons. Zij stond in de gang, ik buiten bij de voordeur.

 

Ik zou willen dat ik elke week dit soort dingen meemaak, maar dat doe ik helaas niet. Te vaak laat ik een vervelende situatie gaan en laat ik het maar zitten. Nu kwam ik in actie. Ik kon zowel de broers als hun moeder bemoedigen en troosten door mijn woorden en door het gebed. Laat je niet verleiden om dingen maar ‘te laten zitten’. Sta op en ga het gesprek aan. Wie weet waar het bij jou toe leidt!

 

Meld je aan voor het Event: OP MISSIE

 

KIJK HIER VOOR MEER BLOGS